یادمون رفته.....

گاهی اوقات خیلی چیزا یادمون می ره و به دنیا و موجوداتی که فرصت زندگی دارن و اونایی که وقتشون تموم شده و رفتن، هیچ توجه وتعمقی نداریم. تصورمون اینه که تمام دنیا خلاصه شده اینجایی که ما زندگی میکنیم و فقط مائیم که خدا داریم وغرق در غرور کذایی و محو بزرگی تخیلی خودمون میشیم. فکر میکنیم خوب بودن و گناه نکردن و داشتن یه ارتباط درست و محکم با خدا، فقط از دغدغه های ماست وخدا هم خیلی بیشتر از همه، هوای ما رو داره و هر چی ازش بخوایم، دیگه رومون رو زمین نمی ندازه و ایکی ثانیه بهمون میده؛ وتمام دلمشغولی های خدا هم مائیم. انگار ما تنها مخلوقاتشیم و خیلی خیلی هم خاصیم.

ولی وقتی اعماق ناشناخته اقیانوسها و موجودات عجیب و غریبش رو میبینم که اونا هم  جون دارن و نفس می کشن و زندگی میکنن با خودم میگم، کی اینا رو خلق کرده؟ چه قدرت و فکر زیبا و خلاقی پشتشه؟ آره اینا رو هم خدا خلق کرده، همون که من رو آفریده.وقتی دورترین و خالی از سکنه ترین مناطق زمین  رو میبینم، وقتی در هر جایی حیاتی مختص به خودش رو میبینم، میفهمم این آدمای رنگارنگ نه تنها عجیب نیستند، بلکه ما دم ست ترین مخلوقاتش هستیم و اون چیزایی رو خلق کرده که تا حالا ندیدیم و نمی تونیم تصورشون کنیم. خدایی که من و شما برای خودمون می دونیمش خیلی بزرگتر و دور از ذهن تر از اینه که ما شناختیم. در واقع ما هیچ تلاشی برای شناختش نکردیم و خودمون رو مشغول یه سری افکار عصر جاهلیت کردیم و غافل از اون و آفرینشش شده ایم. جالب اینکه تصاویر نادر و زیبا از اعماق زمین و اقیانوسها و دورترین نقاط زمین و حتی دورترین فضاها رو هم ما نگرفتیم. ما حتی توانایی رفتن به اونجاها رو هم نداریم؛ و کسایی رفتن و کشف و تصاویرش رو ضبط کردن وزندگیشون رو تو این راه به خطرانداختن و سپری کردن که از نظر ما جهنمی و کافر هستن. در صورتی که اونا رو هم، همون خدایی که ما رو آفریده ، خلق کرده واونا تلاششون برای درک این دنیا و خدایی که خلقش کرده بیشتر از ماست.

هر روز هزاران هزار، انسان و حیوان وحشره و گیاه به این دنیا میان و از اون جون می گیرن، وروزی براشون مقرر میشه؛ وهزاران هزار هم به محض تموم شدن ماموریتشون به سوی اون بر می گردن. بازگشتی شیرین که تنها ترسی تلخ از اون تو دل ماست.

وقتی عجایب این دنیا رو میبینم و بهشون فکر میکنم ، وقتی کره زمین رو از یه کهکشان دیگه میبینم ، تازه می فهمم که چقدر حقیر و نا پیدائیم. اونوقته که دیگه به دنیا و مصائبش اینطور ی نگاه نمی کنم و سختیا و رنجا برام رنگ میبازن. تسلیم و خاشع قدرت قهار خدا میشم و تو دلم برای همه آدمای مغرور و متکبر که به خاطر هیچ فخر می فروشن متاسف میشم. همه ما مثل یه زنجیر به هم وصل شدیم برای حیات ،چیزی که اون بهمون امانت داده. باید برای هم مهربون تر بشیم. همه از یه جا اومدیم و به یه جا بر میگردیم ، خدای همه ما یکیه. خدایا متشکریم.