ستاره ها

یکی از علایق من تو بازیای فوتبال جام جهانی ، پخش  سرود ملی هر تیم و دیدن عکس العملای بازیکنای اون هستش. یکی با احساس و محکم میخونه ، یکی زیر لب زمزمه می کنه ، یک هم با اراده و محکم سکوت می کنه !!! یکی چشماشو می بنده و یکی به صورت نظامی ادای احترام می کنه و یکی هم چشماش خیس میشه.

راستشو بخواین من سرود ملیمونو دوست ندارم. در عوض سرود قبلیمونو دوست دارم (ای ایران ای مرز پر گوهر...)امیدوارم متهم به شاه دوستی نشم. ولی خدایش این سرود واقعا غرور آفرینه و آدم حظ می کنه بخوندش و بامعنا و مفهومه.

از این بحث بگذریم و بریم سر این گزارشگرای فوتبال. گزارشگر بازی ژاپن و هلند منو دیوونه کرد. خدایش تموم حرفاش رو اعصاب بود. وای به وقتی که می خواست گوله نمک بشه و یا ادای عادل رو در بیاره. خلاصه که فوتبال زهرمون شد.

انگلیس هم که گند زد با اون وین رونیش. اصلا همه تیمای بزرگ (به جز آرژانتین و هلند) تا حالا مالی نبودند و در عوض تیمای کوچیک تر خیلی بهتر و پر هیجان تر بازی می کنند. دلیل این که تیمای بزرگ خوب بازی نمی کنند اینه که ، شبه ستاره هاشونه که نمی خوان آسیب ببینن تا بتونن تو باشگاهاشون بازی کنند. اینا که عرق ملی نمی فهمند یعنی چه!